Sumatra - Een vergeten paradijs

Op 18 febrauri hebben we Maleisie alweer gedag gezegd en onze reis voortgezet in Indonesie. Het plan was om vanuit Melaka met de boot over te steken naar Sumatra, maar dit bleek toch niet zo handig. Daarom terug gegaan naar Kuala Lumpur op vanuit daar naar het noordelijker gelegen Medan te vliegen. Daar aangekomen direct een lokale bus gepakt naar Bukit Lawang (plaatsje in de jungle), zo'n 3 uur rijden. Onze eerste ervaring met Indonesie was meteen een feest. De bus was bomvol, maar gelukkig hadden we een zitplaats weten te bemachtigen. Sumatra heeft na de bomaanslagen op Bali, de tsunami en de onrust in de provincie Aceh een enorme terugloop van toeristen te verduren gehad. De bevolking hier was dan ook dolblij met onze komst! Enkele medereizigers begonnen trots te vertellen over hun land en al rijdend door de palmplantages en rijstvelden leerden we onze eerste woordjes Indonesisch. Deze taal is vrij makkelijk te leren omdat werkwoorden niet vervoegd worden en er bijna geen grammatica bestaat. Al snel stelden we als doel de basis van de taal te leren om zo dichter bij de mensen te kunnen komen.

In de bus leerden we Amar kennen, een man die was opgegroeid in de omgeving en nu werkzaam was als junglegids. Aangekomen in Bukit Lawang bracht hij ons naar Garden Inn, een hostel met het allerleukste personeel wat je je maar kan wensen! Bukit Lawang heeft nog een extra klap te verduren gehad: het ligt aan een snelstromende rivier en in 2006 is er een vloedgolf van 12 meter hoog door het dorp gespoeld waarbij alles wat los en vast zat werd meegesleurd en er zo'n 400 mensen omkwamen. Na de tsunami kwam er echter geen geld meer van de overheid en moest de plaatselijke bevolking het dus zelf redden. Ze doen er hier dan ook alles aan om het de weinige toeristen zo goed mogelijk naar hun zin te maken. Wij werden uitgenodigd om de volgende dag met Amar en Fadil (manager van het hostel) per motorbike de omgeving te gaan verkennen; we hoefden alleen de benzine maar te betalen (35 eurocent per liter)! Fadil liet ons zijn dorp zien en bracht ons naar rijstvelden, palmolieplantages, en een man die bruine suiker en tuak (= lokale drank voortgekomen uit gistingsproces van bruine suiker sap) maakte. Fadil had er zijn taak van gemaakt om Marlies zo snel mogelijk Indonesisch te leren, zodat hij zo min mogelijk Engels hoefde te spreken (niet z'n sterkste punt!). Aan het eind van de dag had Marlies dan ook al een aardig woordje Behasa.

De 2 dagen daarop hadden we een jungletrekking geboekt met Amar dus de volgende ochtend trokken we samen met twee engelsen, een rus en gidsen Amar en Thomas de bush in. Bukit Lawang staat bekend om haar Orang Utan rehabilitatiecentrum dus in de jungle rondom het dorp zijn veel semi-wilde Orang Utans te vinden. De meesten zijn weggehaald bij mensen die ze als huisdier hielden waardoor ze dus niet mensenschuw zijn. Er was er zelfs een die om je nek ging hangen en niet meer losliet; gegarandeerd mooie foto's! Na 7 uur klimmen en dalen door de vochtige, warme jungle kwamen we eindelijk aan bij de rivier waarnaast het kamp lag waar we die nacht gingen doorbrengen. Eerst een welverdiende verfrissende duik genomen in de achtergelegen waterval waarna we ons installeerden in het kamp. De mannen haden een heerlijke maaltijd klaargemaakt en daarna moesten er spelletjes worden gespeeld: we hebben ons kapot gelachen! Die nacht sliepen we onder een afdakje van plastic zeil op een niet noemenswaardig matje (op de grond dus) met als gevolg dat we de volgende ochtend redelijk gebroken wakker werden, hoe avontuurlijk?! Na een goed ontbijt in het bijzijn van een tiental makaken en twee enorme varanen hebben we het kamp opgeruimd en zijn we in een soort geimproviseerde rubberboot al raftend de rivier afgezakt, terug naar Bukit Lawang. 's Avonds moe maar voldaan genoten van de muzikale kwaliteiten van de plaatselijk bevolking: ze kunnen allemaal gitaar spelen en zingen als de beste! De volgende dag had Mayo de welbekende maag- en darmkrampen te pakken en heeft dus de dag in bed doorgebracht. Marlies maakte zich nuttig door met Fadil, Pino (kok en grootste lachebek van het hostel) en de andere jongens de hostelbar van een laagje verf te voorzien, zodat de Garden Inn de meer toeristen zou aantrekken. Doordat ze minimaal een kop groter is de jongens werd ze al snel gedirigeerd naar de hoogste plekjes, en Fadil maar lachen dat ze nu zijn werker was :P

De dag daarop toch maar vertrokken naar Berestagi; een lange en vermoeiende rit (de infrastructuur hier op Sumatra is niet om over naar huis te schrijven). Berestagi is een dorpje in een hogergelegen vulkanisch gebied. Daar de plaatselijke zondagmarkt bezocht waar naast kleding, groente en specerijen ook levende vissen en kippen werden verkocht die op bestelling geslacht en schoongemaakt werden... in de brandende zon! De Nederlandse keuringsdienst van waren zou spontaan een rolberoerte krijgen! Marlies heeft de volgende dag nog een tour door de omgeving gemaakt met een local genaamd Smiley, een kerel met enorme dreadlocks die veel kon vertellen over het Karo-volk; een van de zes oude Batak-volken die nog steeds in de typische traditionele 'longhouses' wonen. Mayo ging gezien haar fysieke toestand niet mee.

Na Berestagi koers gezet naar het eiland Samosir. Dit eiland ligt in Lake Toba, een enorm vulkanisch kratermeer dat 80.000 jaar geleden ontstond. Bij een uitbarsting 50.000 jaar later werd Samosir geboren en werd het land van het Toba-volk, een ander Batak-volk waarvan nog veel is terug te vinden op het eiland zoals de longhouses, traditionele dansvoorstellingen en de topattractie: de Stone Chairs. Deze verzameling stenen stoelen en bankjes werden vroeger gebruikt voor rechtspraak en was ook de plek waar het gruwelijke doodvonnis werd voltrokken. Tegen wat extra betaling liet de jongen die de kaartjes verkocht door middel van een toneelstukje zien hoe dit allemaal in z'n werk ging, hilarisch!

Mayo was inmiddels weer beter dus konden we ons opmaken voor de lange reis naar Pulau Weh, een eiland helemaal ten noorden van Sumatra. Na een 4 uur durende busreis kwamen we aan in Medan vanwaar we een nachtbus namen naar Banda Aceh. Deze rit was alles behalve comfortabel: de buschauffeur reed als een maniak, de airco stond op vriezen, uit de speakers klonk non-stop slechte muziek en de stoelen waren niet ontworpen op Nederlandse benen... Om 7 uur 's ochtends arriveerden we op het busstation in Banda Aceh. Vandaar namen we een becak, soort brommer met zijspan (zoals Dommel en Semafoor :P ), naar de pier vanwaar de boot naar Pulau Weh vertrok. Tijdens de tsunami zijn er in de provincie Aceh zo'n 220.000 mensen omgekomen. Op weg naar de pier reden we door een verwoest, onderwaterstaand gebied waar hier en daar nieuwe huisjes aangebouwd werden. Op een gegeven moment reden we langs een massagraf waarover de becak-bestuurder vertelde dat daarin 5000 lichamen begraven liggen, heel indrukwekkend allemaal.

Al wachtend op de boot ontmoetten we de Nederlandse zusjes Tamara en Cathelijne en de Canadees Geoff, die al een tijdje samen reisden. We besloten op het eiland een taxi te delen naar Iboih waar we een slaapplek gingen zoeken. Daar aangekomen onze intrek genomen in een bungalow aan het helderblauwe water van de Indische Oceaan. Het eiland staat bekend om haar geweldige koraalrif dat tijdens de tsunami wonderbaarlijk genoeg vrijwel onbeschadigd is gebleven, dus op zoek naar een duikschool. We kwamen terecht bij Lumba-Lumba, waar we onze gear uit konden zoeken en de volgende dag zouden we om 10 uur worden opgehaald in Iboih. 's Avonds met Tamara, Cathelijne en Geoff gekaart. De electriciteit valt nogal eens uit op het eiland, zo ook de eerste avond waardoor we gewapend met een kaarsje de weg naar onze bungalow terug moesten zien te vinden, best lastig!

De volgende ochtend duiken! Onze verwachtingen werden meer dan waar gemaakt: er zwemt hier zoveel vis en zoveel verschillende soorten, echt ongelovelijk! Het koraal was inderdaad prachtig en we besloten 's middags nog een duik te doen die wederom geweldig was! De dag erop stonden de tweede mooiste duiksites op het programma dus die konden we niet laten schieten. 's Ochtends heeft Mayo haar eerste schilpad gespot, heel gaaf! De foto's zeggen genoeg, zeker de enorme reis waard! Dinsdag zouden we weer vertrekken, terug naar Medan. Omdat de pier aan de andere kant van het eiland lag van waar we sliepen, moesten we eerst een uur met de auto. Bij de pier aangekomen bleek dat de boot 's middags stuk was gegaan en er die dag dus geen mogelijkheid was om van het eiland af te komen. Maar goed dat we nog geen vliegticket hadden geboekt! Maar weer terug gegaan naar Iboih waar iedereen erg verbaasd was over onze terugkomst.

De volgende ochtend alsnog naar Banda Aceh overgestoken, daar de dag doorgebracht waarna we weer met de nachtbus terug naar Medan gingen. We hadden gehoord dat er een 'luxere' bus zou gaan, met ligstoelen, maar die was natuurlijk volgeboekt, dus het werd weer een ritje in de 'maar-ik-wil-nog-helemaal-niet-dood!'-bus. In Medan aangekomen direct naar het vliegveld gegaan waar we vrij makkelijk een vlucht naar Jakarta konden boeken voor die middag. En daar eindigde ons Sumatra-avontuur, voor nu, want we zijn allebei zo onder de indruk van de schoonheid van dit eiland, de mensen en de cultuur dat we zeker terug komen... ooit.

Liefs,

Marlies & Mayo

Ps. Op een of andere manier kunnen we de foto's van Bukit Lawang en Berestagi niet tussen het verhaal zetten, maar ze staan nu wel in het foto-album.

Singapore - Sling & Sightseeing

Singapore. De schoonste stad ter wereld. Het shoppingparadijs voor elke vrouw. De duurste stad in Zuid-Oost Azie. Opgepakt worden omdat je kauwgom op de straat gooit. Oftewel de verwachtingen waren groots. Vanuit Melake gingen we twee daagjes, 1 nachtje naar deze wereldstad. We werden met de bus afgezet bij een busstation in the middle of nowhere, naast een bank die geen buitenlandse passsen accepteerde, zonder kaart of lonely planet, het begon dus goed! Na de eerste obstakels overwonnen te hebben, gingen we op zoek naar een hostel in Little India. Blijkbaar is dat vrij lastig, hostels genoeg, maar allemaal even vol of veel te duur. Na een paar keer te horen te hebben gekrwegen dat ze nog maar 1 bed hadden, besloten we de nacht voor Valentijnsdag voor het eerst sinds het begin van onze reis apart te gaan slapen.

Toen we eenmaal gesettled waren zijn we lekker de stad in gegaan. We zijn gelopen langs allerlei historische gebouwen, China Town in en weer uit, en geeindigt in de ‘haven', waar we heerlijk gegeten hebben aan het waterfront. Dit waterfront is ook de plaats te zijn voor de vele expats die hier in Singapore wonen, en na het werk nog even een biertje gaan drinken om stoom af te blazen. Blauw blijkt de modekleur in Singapore te zijn, want zonder blauw overhemd hoor je er echt niet bij tussen al deze bralballen :)

Na het eten gingen we opweg naar het chique Raffles Hotel. Onderweg stuitte we nog op een gigantisch festival ter ere van het Chinees Nieuwjaar, met vele eetstalletjes, marktkraampjes en vooral heel veel lichtjes. We zijn erachter gekomen dat het jaar van de Rat, voor ons, Ossen (Chinees sterrenbeeld) vooral een goed jaar wordt op carrieregebied maar dat we het financieel niet heel breed gaan hebben. Helaas! Na een uurtje te hebben geslenterd, gingen we door naar het Raffles Hotel.

Sir Stamford Raffles is de grondlegger van het moderne Singapore. Het hotel dat in zijn naam is gebouwd vierde zijn hoogtij dagen voor de oorlog, was in de zeventiger jaren gedegradeerd tot een backpackers hostel en is sinds een jaar of 15 weer in z'n oude glorie hersteld, met de daarbij horende prijzen. Dit is ook de plaats waar je volgens de kenners (lees: Lonely Planet) een Singapore Sling moet drinken. Deze heerlijke cocktail, smaakt schijnbaar een stuk beter als je hem drinkt in de tuin het Raffles. En gelijk hadden ze!

De volgende dag zijn we begonnen op Orchard Road, de beste en meest veelzijdige winkelstraat ter wereld. De straat is 2,5 kilometer lang, en driekwart van de gebouwen aan deze straat zijn winkelcentra. Het is jammer dat Singapore met ons budget veel te duur is om te winkelen, maar anders... Na ons vergaapt te hebben aan de veel te mooie winkels, zijn we naar de botanische tuin en orchideeen tuin gegaan. Daar hebben we de rest van de middag rondgelopen langs de mooiste bloemen en planten en heerlijk in het park gezeten. En toen was het alweer tijd om terug te gaan naar Melaka.

Liefs,
Marlies & Mayonne

Melaka - De fietsende Hollander

Maandagavond kwamen we na een busritje van 2 uur vanuit KL aan in Melaka. Door z'n strategische ligging aan de kust van Maleisie heeft Melaka heeft een enorm internationale geschiedenis waar ook Nederland uiteraard weer een rol in speelt. Na de Chinezen en de Portugezen namen de Hollanders de boel over om het na zo'n 150 jaar weer uit handen te geven, waarna ook de Engelsen en de Japanners een tijdje regeerden voordat Maleisie onafhankelijk werd. Van de Nederlandse invloed is nog veel terug te zien: het Stadhuys, Jonkerstraat, Heerenstraat en de grafstenen van Hollanders in de kerk.

De tweede dag van ons bezoek aan Melaka hebben we dan ook, Hollanders als we zijn, fietsen gehuurd. De man die de fietsen verhuurde drukte ons op het hart dat we de ze goed op slot moesten zetten en dat we vooral geen waardevolle spullen in het fietsmandje moesten laten zitten, duh (wel schattig)! Zo hebben we heerlijk de hele dag door de stad gecruised! Ineens waren wij gebombardeerd tot toeristische attractie en maakte iedereen 'stiekem' foto's van ons. Ook de rikshaw-bestuurders, die toch veel mooiere fietsen hebben, vonden ons maar wat interessant! Toen we de fietsen terug gingen brengen was de man erg benieuwd hoe we het hadden ervaren en vertelde hij vol trots over de in de wielas geintegreerde dynamo van Japanse makelij.

Iedere avond eten we bij een eetstalletje met terras dichtbij ons hostel waar een vrouwtje de lekkerste dingen voor ons klaar maakt en straalt als we de volgende avond weer terug komen. Op het terras staat een enorm videoscherm waarop de gruwelijkste films worden vertoont; zo hebben we gisteravond Tom Yam gegeten onder het genot van de film Apocalypto... Vanavond gaan we voor de verandering maar eens dineren in Chinatown waar de leukste souvenirs en de lekkerste snacks worden verkocht!

Morgen zit ons bezoek aan Maleisie er alweer op en vertrekken we per boot naar Dumai, Sumatra om onze reis te vervolgen in Indonesie.

Liefs,

Marlies & Mayo

Kuala Lumpur - Torens & Koningen

Vanuit de vieze kriebelende jungle naar KL, wat een verschil! KL is ruim, groot, modern en chaotisch. Het is heerlijk om weer in de stad te zijn! De aankomst ging erg soepel en we slapen in een supermodern en relaxed hostel, wat minder dan een jaar geleden door Muhammed is opgezet. Muhammed is perfectionistisch in het runnen van het hostel, waardoor alles supergoed geregeld is! De kamers zijn ruim en schoon, de bedden zijn zacht en de douches zijn warm. Heerlijk! De eerste avond zijn we goed begonnen, de groep van de Camaron Highlands was ook in KL en met hen zijn we gaan stappen. Het begon met een drankje in een supermooie bar en we eindigde flink dronken op de dansvloer van een van de mooie clubs die KL te bieden heeft.

De dagen daarna hebben we heerlijk door de stad gelopen en de nodige sightseeing gedaan. We zijn samen met Hester de Petronas twin towers opgeweest. Althans je komt niet verder dan de skybridge, want de rest van de torens is niet open voor publiek. Petronas de brandstofgigant van Maleisie, het bedrijf is de nationale trots. In de towers bevind zich het hoofdkantoor van het bedrijf. Het bezoeken van de skybridge is gratis en wordt ingeleid door een kwartier durende 3D-film over Petronas, een soort van reclame waar je niet echt iets mee kan als toerist, maar met z'n drieen hadden we toch erg veel lol. Eenmaal boven valt het een beetje tegen, je staat niet zo hoog alsje dacht en vanuit de skybridge zijn de torens amper te zien. Terwijl juist de torens zo enorm imposant zijn. Het was Hesters laatste dag in Maleisie en met ons dus we besloten iets geks te gaan doen. KL staat bekend om z'n vele en enorme shoppingmalls, in een van deze winkelcentra bevindt zich 's werelds langste indoorachtbaan als onderdeel van het grootste indoor-themepark van Maleisie. Na een middag/avond gegild en gelachen te hebben in de attracties van het park, die te vergelijken zijn met Nederlandse kermisattracties, hebben we de avond stijlvol afgesloten met lekkere sushi.

De 2 dagen daarna stonden in het teken van het regelen van een visum voor Indonesie. Dit is redelijk goed te doen, maar het leverde toch meer problemen op dan nodig was. Maar het is gelukt en we hebben nu een geldig visum voor twee maanden, dus over iets minder dan een week kunnen we richting Sumatra gaan.

Donderdag was het Chinees Nieuwjaar! Vandaag werd het jaar van het Varken feestelijk afgesloten en kon het jaar van de Rat begonnen worden. Al de hele week werd de stad werden overal in de stad lampionnetjes opgehangen en de dozen mandarijnen werden tevoorschijn gehaald (een teken dat de jaarwisseling eraan komt). Op aanraden van Muhammed zijn we naar een groot gebouw gegaan waar de hele dag festiviteiten plaats vonden, en je onder andere een gratis maaltijd kon halen. Dit was erg leuk. Het eten was heerlijk, en als enige westerlingen trokken we enorm veel bekijks. Nadat de eerste persoon gevraagd had of ze met ons op de foto mocht, durfde iedereen wel, en kwamen trotse vaders hun kinderen om ons heen positioneren voor een mooi kiekje met de reuzen in hun familie-album. Na het eten nog even naar een grote Chineze Tempel in de buurt gegaan, waar de monniken de hele dag door aan het bidden waren voor een voorspoedig jaar. Daarna was er nog een spectaculaire leeuwendans in KLCC, het duurste winkelcentrum van KL en zijn we weer terug gegaan naar het hostel.

Zaterdag hadden we een tripje geboekt naar een olifanten rehabilitatiecentrum 2 uur ten oosten van KL. Mumammed regelt dit allemaal zelf, we gingen dus 's ochtends in z'n auto opweg naar het oosten. In de auto vertelde hij dat de vorige keer dat hij er was de kinderen van de koning er ook waren geweest. Hij vertelde trots dat hij ze had herkend en op afstand wat foto's had gemaakt. Het koningshuis hier werkt heel anders dat in Europa. Nadat Maleisie 50 jaar geleden onafhankelijk werd, was er onduidelijkheid over wie er dan koning moest worden, want elke staat (9 in totaal) had z'n eigen sultan en eigenlijk hadden ze allemaal evenveel recht op het koningschap. Als oplossing werd een roulatiesysteem voorgesteld, elk 5 jaar zou de sultan van een andere staat koning worden, en dit zou in vaste volgorde rouleren. Koning Mizan Abidin uit de staat Terengganu is op dit moment koning. Hij is vrij jong en heeft 4 kinderen. Omdat hij uit een de meest Islamitische staat komt is hij volgens Muhammed erg geliefd.

Voordat we naar het olifantencentrum gingen, gingen we eerst naar een Orang Asli (= letterlijk oorspronkelijke mensen) dorp. Deze mensen zijn afstammelingen van de Aboriginals uit Australie. We hebben daar geleerd hoe je moet jagen met een 'blowpipe', een lange buis waar je pijltjes uit schiet en een even rondgekeken hoe deze mensen wonen. Vanaf daar was het nog maar 5 minuten rijden naar het olifanten park. Na een lekkere lunch kregen we daar eerst een interressante film over het werk van het Elephant Relocation Team te zien. Zij verhuizen olifanten vanuit stukken oerwoud die eigelijk te klein zijn voor hen om in te wonen, naar grotere nationale parken zoals Taman Negara. Na de film het park in daar bleek dat de kinderen van de koning er vandaag weer waren! Muhammed kon zijn geluk niet op! Wij waren vooral enthousiast over alle olifanten en activiteiten die op ons te wachten stonden. Eerst olifanten voeren, dan op ze rijden zonder zadel of iets en als laatst met ze badderen in de rivier. Het was echt fantastisch! Er was ook een klein olifantje, wat blijkbaar vond dat Marlies lekker rook want het kon z'n slurfje niet uit haar gezicht houden :) Ondertussen werd er geheimzinnig gedaan over de aanwezigheid van de kinderen van de koning. Ze hadden een hele entourage mee van bodyguards en chaperonnes, en ook een blanke jongen, die volgens Muhammed waarschijnlijk de leraar van de kids was. Toen we op het punt stonden om de rivier in te gaan stond Marlies toevallig naast deze jongen, ze was wat in zichzelf aan het praten tegen haar camera in het Nederlands, waarop deze jongen in het Nederlands zegt, 'Nederlands?'. 'Ja jij werkt toch met de kids van de koning?' 'Ja, hoe weet jij dat?'. Niet veel later stionden we dus met z'n alle gezellig met de kinderen van de koning op de foto en hadden we een date met deze nanny van de kids om 's avonds wat te gaan drinken. Muhammed was helemaal vereerd dat hij met de prins en prinses op de foto mocht. Echt heel grappig. Toen we even later in de file terug naar huis stonden, kwamen de koninklijke stoet onder politiebegeleiding langsgesneld. En kregen wij een smsje van Koen, de nanny 'Staan jullie lekker in de file?'. We zijn na het olifanten park nog naar een soort van veredelde kinderboerderij geweest waar ze behalve hertjes ook tamme bruine beren en slangen hadden. 's Avonds zijn we wat gaan drinken in een van de meest chice bar in KL, op het dak van een hotel met zwembad en uitzicht op de Petronas Towers. Wat een dag!

Gisterochtend zijn we nog naar de Batu Caves geweest net iets buiten KL. Dit is de grootste Hindoetempel in Maleisie, en het toneel van het contrversiele Taipussum festival in januari. Het is een soort van Bedevaartsoorsd voor Hindu's. En het is ook erg indrukwekkend, ook al is het een enorme toeristische trekpleister. De natuurlijke grotten ingericht met alle kunst en kitsch van het Hindoeisme.

We zouden vandaag naar Singapore gaan. Maar door het Chinees Nieuwjaar zitten alle bussen stampvol, en was er geen plek meer. We hebben dus besloten om eerst een paar dagen naar Melaka te gaan, en dan tussendoor een paar dagen naar Singapore te gaan, om weer terug te gaan naar Melaka, om vanuit daar de boot naar Sumatra te nemen.Vanavond gaan we dus door naar Melaka, wat veel Nederlandse roots heeft.

Liefs,
Marlies & Mayonne

Taman Negara - Bedbugs & Bloedzuigers

Donderdagmiddag kwamen we aan in Taman Negara, wat Maleisisch is voor Nationaal Park, de grootste van het land en een van de oudste van de wereld (ong. 130 miljoen jaar oud). In tegenstelling tot de Cameron Highlands was het hier wel zinderend heet. We werden met de bus afgezet bij een hostel waar ze geen goedkope slaapplaats hadden, dus op naar het volgende hostel.. en het volgende.. en het volgende.. en... toen hadden we geluk (dachten we..) Samen met ons nieuwe reisgenootje, de Zweedse Andrea, konden we onze intrek nemen in een shabby bungalow, die ingericht was als slaapzaal. Taman Negara ligt aan een rivier, die je moet oversteken om het park in te gaan. Aan de rivier liggen allemaal 'floating restaurants', woonboten ingericht als restaurant. We hebben 's avonds lekker rondgelopen en zijn op tijd gaan slapen.

Midden in de nacht werd ik (Marlies) geirriteerd wakker, ik had overal jeuk! Vooral m'n handen voeten en rug voelde dik en warm en jeukte afschuwelijk. Na een paar keer onder de douche te zijn gaan staan op te stoppen met krabben, ben ik uiteindelijk toch uitgeput in slaap gevallen. De volgende ochtend werd ik doodmoe wakker en zag het resultaat, ik zat onder de dikke rode bulten, en m'n rug was gewoon 1 bult geworden. Bedbugs! Nice! We zijn rustig opgestaan en richting de jungle gegaan. We hebben 2 uur door de nep-jungle (in dit deel stonden nog bordjes met uitleg over allerlei plant- en diersoorten) gelopen en weer een canopy walk gedaan en toen hadden we er al weer genoeg van. Ik wilde naar een dokter en maakte me zorgen over de plekken. Nadat Mayonne nog de nodige informatie had had ingewonnen bij het informatiecentrum over allerlei avontuurlijke dingen, zijn we weer teruggegaan naar het dorpje om op zoek te gaan naar een dokter.

Het doktersbezoek was hilarisch! Nadat we eerder op de middag al 3 keer bij de dokterpost waren geweest, was deze rond 17 uur eindelijk open. Toen we de receptioniste vroegen of er een dokter was, antwoordde ze negatief en ging ze weer door waar ze mee bezig was. Ook de vraag naar een verpleegkundige werd negatief beantwoord, maar na 5 minuten kwam ze met de geniale ingeving dat de arts-assistent ons misschien ook zou kunnen helpen. Even later kwam deze jongeman naar buiten en vroeg wat er loos was. Na de situatie uitgelegd hebben vertelde hij dat ik me moest inschrijven; zo gezegd, zo gegedaan. 3 minuten later had ik 15 ringgit (3 euro) betaald voor het doktersbezoek en was er een officiele status voor me aangemaakt. De receptioniste vertelde ons even te wachten in de 'wachtkamer'. We zaten nog niet of de arts-assistent kwam met de status aanlopen en vroeg heel serieus op een vragende dokterstoon 'Miss Wierda?' Alsof de wachtkamer vol zat! Haha.. Na een grondig lichamelijk onderzoek (hij leek het erg interressant te vinden) en de status helemaal volgeschreven te hebben, vertelde hij dat ik pillen, een injectie en zalfjes kon krijgen. Wat zijn de dokters toch makkelijk hier! Ik vertelde dat ik niet heel veel behoefte had aan een injectie maar de rest graag wilde. Hij begon weer druk te schrijven en gaf de status aan mij, en vertelde dat we de medicijnen bij de apotheek konden halen. Wij weer naar de receptie, waar ze vertelde dat de apotheek een loket verderop was. We deden een stap opzij en daar zat... de arts-assistent! Haha.. een echte one-man show met de arts-assistent in de glanzende hoofdrol! Hij pakte de status aan zocht de medicijnen en gaf mij de status terug als aandenken ofzo. Je vraagt je af wat en voor wie hij in het Maleisisch een halve status heeft volgeschreven..

De volgende dag is Mayonne samen met Hester, een Nederlands meisje wat we in de Cameron Highlands hadden leren kennen en ons een dag later achterna gereisd was, op expeditie naar een van de grotten van Taman Negara gegaan, waar ze levensgrote kikkers heeft gezien. Gekropen heeft door zeer nauwe gangetjes, miljoenen vleermuizen heeft gezien en gebeten is door de eerste bloedzuiger! Ze kwam hevig bloedend terug.. Bloedzuigers klampen zich aan je vast, injecteren je met een antistollingsmiddel, en zuigen je vervolgens leeg :) Het klinkt een stuk enger dan het is, en hier geloven ze dat het goed voor je is en de bloedzuigers je bloed zuiveren. Maar doordat je bloed niet stolt blijf je bloeden totdat het middel uit het wondje is. Na wat dramatische foto's te hebben gemaakt en haar voet verbonden te hebben alsof ze ernstig gewond was, zijn we lekker gaan lunchen.

Omdat het ondertussen weer was gaan regenen besloten we in het restaurant te blijven en lekker spelletjes te spelen. We begonnen met z'n drieen met een spelletje Carcassonne (soort van Kolonisten van Catan). Na een spelletje kwamen er drie Amerikaanse jongens die bij Hester op de kamer sliepen bij en besloten we te gaan kaarten. Voor we het wisten waren we met z'n tienen aan het kaarten en was het alweer tijd voor 'dinner'. Weer een paar uur later werden we vriendelijk doch dringend gevraagd of we van de boot wilde gaan, omdat deze begon af te drijven door een snel stijgende water en we er anders niet meer af zouden komen. Er werd een grootschalige evacuatieactie opgezet en 10 minuten later stonden we allemaal veilig aan de kant. Ons kaartspel werd verplaatst naar een ander niet-drijvend restaurant en rond middernacht vonden we dat het na bijna 12 uur lang spelletjes gespeeld te hebben tijd was om te gaan slapen.

De volgende ochtend zijn vertrokken we naar Kuala Lumpur. Taman Negara was niet wat we ervan verwacht hadden, maar het was uiteindelijk erg gezellig!

Liefs,
Marlies & Mayonne

Cameron Highlands - Tea for two!

Vanuit Penang zijn we naar de Cameron Highlands vertrokken. Dit gebied staat bekend om het hoogste hillstation in Maleisie, z'n theeplantages, aardbeien en allerlei andersoortige gezonde dingen :) De Cameron Highlands liggen, zoals het de naam doet vermoeden, een stuk hoger dan de kust van Maleisie, waardoor het ook een stuk koeler is. Een goede afwisseling na het drukkend warme Penang.

Ons onderkomen Daniel's lodge, een smoezelig hostel gerund door een Chinees gezin, was geweldig. Met een grote selectie gekopieerde dvd's, een gezellige bar, en hele lieve medewerkers had het een hele relaxte sfeer. Voor dinsdag hadden een een trekking geboekt bij een lokale gids Kali. Kali is een vitale 65-jarige Maleisier met een conditie waar topsportend Nederland nog een puntje aan kan zuigen. Onder zijn begeleiding zijn we met nog 9 andere backpackers de jungle van de highlands ingetrokken. Kali bleek erg veel te weten over de jungle, en kon wonderlijk vertellen over planten, lianen, bloemen en het rotan waar onze stoelen van gemaakt worden. De tocht was uitputtend! We hebben in 8 uur meer dan 20 kilometer geklommen (echt steil!) en weer afgedaald en aan het eind van de dag waren we helemaal stuk.

Na ongeveer 6 kilometer kwamen we aan bij een grote theeplantage waar we verse thee hebben gedronken. We dachten dat we er al een heel zwaar stuk op hadden zitten, maar zo bleek we waren pas net begonnen. Door de brandende zon beklommen we de steile paadjes van theeplantage, waar de gewone Maleisier al niet meer wil werken omdat het werk zo zwaar is. Eenmaal bovenaan hadden een prachtig uitzicht! Toen gingen we de dichte jungle weer in. Kali vertelde ons dat we een route liepen die niet op de kaart stond, er was wel een pad maar met een groot mes kapte hij de in de weg hangende planten voor ons weg. Het was echt een hele ervaring, die na enige tijd wat claustrofobisch werd. Na 7 uur lopen kwamen we aan bij de een waterval, ondertussen stonden bij Marlies de tranen in haar ogen van uitputting en hadden ook Mayonne's voeten niet veel zin meer. Na een erg verkoeldende duik (lees: ijs- en ijskoud), begon het keihard te regenen! Snel een poncho aan, die niet veel hielp tegen de zware jungleregenval, en weer verder. Na 10 minuten geschuild te hebben, werd er geconstateerd dat de regen waarschijnlijk voorlopig niet zou stoppen dus dat we net zo goed door konden gaan. Marlies had er ondertussen weer helemaal zin in 'Dit voelt als Nederland!', terwijl Mayonne het nu helemaal niet meer zag zitten 'Ik ga gewoon heel snel lopen!'. Na een paar kilometer en ondertussen helemaal doorweekt kwamen we aan bij een vriend van Kali die ons wel met z'n pick-up truck naar huis wilde brengen. Dus even later zaten we heel dankbaar met z'n 10-en opgepropt in de laadbak te vechten over wie er straks het eerst mocht douchen.

Nadat we allemaal gedouched waren zijn we lekker gaan eten in een klein restaurantje. We hebben daar ge-Steamboat, de Aziatisch versie van gourmetten en fonduen. Je krijgt een grote kokende pan soep (kan in meerdere smaken) en heel veel dingen om daar in te doen. Ik kan het niet echt veel beter uitleggen, maar de foto's verduidelijken het misschien iets meer. Het was echt heerlijk!! Na, net als bij gourmet/fondue, veel te veel gegeten te hebben, hebben we met z'n allen de drankafdeling van de lokale supermarkt geplunderd en zijn we bij het kampvuur bij de bar in ons hostel gaan zitten.

De volgende ochtend werden we wakker met bonsende koppijn en een erg droge mond, oftewel een kater op z'n best (de aangeschafte alcohol was dat ook spotgoedkoop, dus wat verwacht je...). We hebben de hele dag binnen films gekeken, gelezen en geslapen. Luie dagen zijn echt heel relaxed als je niet het idee hebt dat je moet studeren. De volgende dag zwaaiden we onze nieuwe vrienden weer uit en vertrokken we naar Taman Negara, het grootste nationale park van Maleisie.

Liefs,
Marlies & Mayonne

Penang - Tempels en de kolonisten van...

We vertrokken vrijdagmorgen vroeg vanuit Ko Lanta. Na een hele lange busreis en een paar keer overstappen kwamen we aan in Maleisie! We reden door naar Penang, een eiland aan de westkust van Maleisie, wat verbonden is met het vasteland door een lange brug. Wij gingen slapen in Georgetown de hoofdstad van het eiland. Tegen de tijd dat we ingecheckt waren in een guesthouse (onze eerste aircon kamer (!), voor 1 nachtje weliswaar, want dit was de laatste kamer in het hostel) was het 20.00uur en waren we erg hongerig!

Georgetown is heel multicultureel, vele religies leven hier zij aan zij. Er is Chinatown met z'n Chineze tempels en restaurantjes en Little India met haar Hindoestaanse tempels en curry eetstandjes. Verder vind je hier nog Boeddhistische tempels en Islamitische moskeeen en Protestantse kerken. Een kleurijke gemeenschap dus, met vele heerlijke eetplekjes om uit te kiezen. Op weg naar de Chineze nightmarket waar we wilden gaan eten, kwamen we langs een chinese tempel waar veel herrie vandaan kwam. Op het plein voor de tempel bleken kinderen aan het oefenen zijn voor de leeuwendans die zij met chinees nieuwjaar (8 februari) zouden gaan uitvoeren. Het was een erg leuk gezicht. Een iets wat hyperactieve medewerker van de tempel legde ons in vloeiend engels uit wat alles inhield en waar het vandaan kwam. Hij liet ons de basisstapjes zien, en we moesten het allemaal van hem nadoen zodat hij het op z'n camera kon filmen. Echt heel grappig. We kregen de leeuwendans kostuums aan, althans alleen de kop en mochten oefenen. De man was helemaal in z'n element. Wij vonden het wonderlijk om naar hem te kijken, maar hadden nog steeds heel erg honger! Dus na een half uur naar de ins en outs van de leeuwendans te hebben geluisterd, zijn we weer verder gegaan.

De nightmarket was een geweldige ervarig, wat een hectiek. Een plein vol met etende en drinkende Chinezen, omringd door wel 20 verschillende kraampjes met allemaal andere gerechten, en in het midden een podium met een zangeres die Chineze liederen ten gehore brengt (heeft veel weg van foute karaoke). We hebben iets besteld wat geen hond leek te bevatten en zijn ertussen gaan zitten. We kregen een soort van noodlesoep met kip en ei en twee stokjes en een soeplepel. Mayonne kon nog redelijk met stokjes overweg, maar Marlies was natuurlijk weer erg aan het klungelen, wat leidde tot veel bekijks en lachende Chinezen. Ach ja, maar lief glimlachen en blijven proberen. Na een uur had ook Marlies haar soep op en zijn we terug gegaan naar het hostel en lekker gaan slapen.

Zaterdag lekker ontbeten bij een bakkertje om vervolgens richting Komtar tower te vertrekken. Komtar is de hoogste toren van Penang, en bevat behalve kantoorpanden ook een winkelcentrum. We wilden eigenlijk alleen even naar de tourist information, maar dachten ook nog even naar de bovenste verdieping te gaan om het uitzicht te bekijken. Dit bleek moeilijker dat gedacht. We vroegen aan een medewerker de weg en hij bracht ons via allelei weggetjes naar de liften, ondertussen hadden wij zoiets van 'Nou als het zo lastig is, hoeft het niet hoor..' Maar deze man had er z'n zinnen op gezet ons naar de bovenste verdieping te brengen. Eenmaal boven moesten we 15 Ringit (= 3 Euro) betalen om naar het uitzicht te kijken. Voor dit geld kregen we allemaal kortingsbonnetjes, een gratis welkomsdrankje en 2 gratis postcards! Het uitzicht was een redelijke tegenvaller achter de ongewassen ramen, maar de situatie was erg grappig. Ze hadden zelfs een soort van winkeltje en een restaurant, allemaal erg proffesorisch. Bij het teruggaan naar de lift werden we erop gewezen dat we nog twee gratis ansichtkaarten mochten uitkiezen uit hun selectie van allemaal even lelijke en korrelige foto's. Nadat we een 20 minuten later allebei eindelijk de twee minst lelijke kaarten hadden gevonden (want tja, je wilt toch waar voor je geld), dacht de liftjongen ons een plezier te doen door ons toe te fluisteren dat we wel stiekem een derde mochten pakken. Dus wij weer terug om nog eens 10 minuten te dubben over welke kaart nu dan het minst lelijk was.

De rest van de middag hebben we een stadswandeling gemaakt door het oude koloniale deel van Georgetown. In 1786 kreeg de engelse kapitein Francis Light de zeggeschap over dit eiland, nadat hij het geruild voor bescherming van Maleisie door een deel van het engelse leger. Hij maakte van het eiland een basis voor handel, en probeerde daarmee de monopoliepositie die Nederland door overheersing van Melacca (Zuid-Maleisie) op de kruidenhandel had tegen te werken. Het verhaal gaat dat hij z'n mensen aan het werk heeft gekregen door z'n kanon vol te laden met Spaanse zilverstukken en deze af te schieten over de dichtbegroeide jungle. De geldstukken waren voor de gelukkige vinder. Hard werken kon dus goed lonen. Nu weer terug naar ons. We zijn dus langs allerlei gebouwen, forten, en zelfs de begraafplaats waar Fransis Light ligt begraven gewandeld.

's Avonds kwam erminder goed nieuws. Een telefoontje uit Nederland. Wilma, een goede vriendin van de familie van Marlies is onverwachts aan een hartaanval op 52-jarige leeftijd overleden. Dat is even schrikken. Als je zolang weggaat weet dat dit soort dingen kunnen gebeuren, maar als het dan echt gebeurd en zo dichtbij.. Dan voelt het ineens of je echt heel ver weg bent, te ver weg. Na een emotionele avond toch lekker in slaap gevallen.

Vanmorgen (zondag) naar Penang Hill gegaan. Een berg van 800 meter boven zeeniveau, die je met een oud trammetje op kan. Het was een leuk uitstapje. Boven op de berg was het een stuk koeler, wat een goede afwisseling was. We hebben een heel stuk gewandeld en een canopy walk gedaan, dat is een spannendewandeling op soort van touwbrug tussen de boomtoppen. Daarna nog wat gedronken en weer naar beneden. Onderaan de Penang Hill ligt Kek Lok Si; de grootste Boeddhistische tempel van Maleisie. Een enorm complex vol met lichtjes, felle kleuren, boeddha's, lampionnen en ander pracht en praal. Heel veel kitsch, maar door z'n grootsheid toch heel erg indrukwekkend. Je kon door 20 ringit te doneren voor het nieuwe onderkomen van een liggende Boedhha, een dakpan 'kopen' en hier een wens op laten schrijven, deze zal vervolgens op het dak van deze tempel worden geplaatst. Helemaal leuk natuurlijk!

Morgen vertekken we naar de Cameron Highlands in midden Maleisie, daar gaan we wandelen en naar een van de vele thee plantages waar het om bekend staat.

Ons Maleisisch telefoonnummer is: +60 16 4501450

Liefs,

Mayonne & Marlies

Ps. Foto's volgen later!

Ko Lanta - Luxe & Loungen

Maandagmiddag na een relatief snelle reis op Koh Lanta Yai aangekomen. Koh Lanta is een groep eilanden aan de westkust van Thailand, ter hoogte van Krabi. Wij verbleven op het grootste eiland; 30 km lang en 5 km breed. Langs de westkust bevinden zich het toeristische gebied: enorme resorts naast 10 hutjes tellende bungalowparkjes; ‘luxe' restaurants (wat eten betreft, de prijs blijft lachwekkend laag) naast de lokale Thai. Wij vonden ons intrek in een hutje van the Sanctuary, een bescheiden beachresort met een bar en een Thaise massage gedeelte aan het strand. Als je ons hutje aan de achterkant verliet stond je in een soort tuintje van zo'n 2 m² met ^­ hoge muren eromheen; daar was dus onze badkamer... Tijdens het douchen moest je dus uitkijken dat je niet verbrandde in de zon, heel apart!

Maandagavond onder het genot van chille deunen uit de speakers van het lounchebarretje aan het strand de zonsondergang aanschouwd, puur genieten! Daarna bij het restaurant naast ons hutjesdorpje al liggend aan tafel gegeten. De volgende ochtend na een teleurstellend ontbijt in onze bar (de yoghurt was homemade maar smaakte lichtelijk aangebrand...) een scooter gehuurd, wat de goedkoopste manier is om het eiland over te komen. We zagen er uit als foute Amerikaanse politieagenten wat onze verschijning vrij opvallend maakte! Er wordt hier aan de linker kant van de weg gereden en als iedereen netjes links houdt kan er dus over het middelste gedeelte van de weg worden ingehaald, heel praktisch! Met ons scootertje het eiland een beetje verkend en wat dingen geregeld. Bij NewspaperDirect een Volkskrant besteld. Dit zaakje verkoopt meer dan 500 kranten uit 70 verschillende landen op bestelling. Die printen ze dus gewoon uit (naar eigen zeggen met toestemming van de uitgever) en 2 uur later kun je hem op komen halen, even laat als dat de krantenjongen ze in Nederland door de bus zou doen en nog voor dezelfde prijs ook, geniaal! Toen we terug kwamen bij ons hutje bleek een enorme rat ons hutje bezocht te hebben (Marlies heeft hem gezien!) Later werd duidelijk dat er nog lekkere koekjes hadden rondgezworven, beetje dom. Ons hutje is namelijk niet echt in Center-Parks-Style gebouwd, eerder uit bamboo opgetrokken met een rieten dakje erop om het geheel staande te houden... Na de etenswaren uit onze crib te hebben verplaatst naar restaurant Retro gegaan om te eten.

De volgende dag wilden we het hele eiland over dus vroeg op pad met ons scootertje. Eerst ontbeten bij een Frans bakkertje waar ze echt goed brood serveerden en de lekkerste latte machiato die er in Thailand te vinden is (voor de Thai is koffie een beker heet water met een schepje oploskoffie, blegh)! Nog wat broodjes en muffins meegenomen voor onderweg en op weg! We zijn naar de oostelijke kant van het eiland gereden, een wereld van verschil. Daar is het leven normaal met hier en daar een toeristische attractie. Het mangrove-bos gezien en vervolgens naar Lanta Town gereden voor wat verdieping in de geschiedenis. Lanta Town (of Ban Si Raya) is een klein plaatsje wat vroeger als handelspoort voor de Chinezen en de Arabische wereld diende, nu nog terug te zien in de koloniale gebouwen en de picturesque vissershuisjes. Daar het lokale museum bezocht wat eigenlijk niet zoveel voorstelde en waarvan het entreegeld meer een donatie was aan de gemeenschap waarna je als dank een paar postkaarten mee kreeg. Vervolgens verder in zuidelijke richting waar we onderweg stopte bij een klein cafeetje met uitzicht op zee voor een snel drankje. De eigenaar van het cafeetje had andere plannen en vertelde honderd uit over Thailand en waar we allemaal heen moesten volgens hem. We kregen een stapel brochures in ons handen gedrukt waar we wel even zoet mee waren. Van de man kregen we kroepoek en jasmijnthee en hij zei dat we niks hoefden te bestellen en zo lang mochten blijven zitten als we wilden want dan zagen de toeristen dat en zou hij misschien meer klanten krijgen... Het was heel aandoenlijk maar na zo'n anderhalf uur moesten we echt verder, en wel naar het zuidelijkste puntje van het eiland. Daar ligt het plaatsje Sang-Ka-U, basis van de zeenomaden waar het vissen vanuit een longtailboat nog een manier van overleven is. Op de terugweg nog even gestopt bij een soort van boomhut voor wat mooie foto's van het uitzicht. Na een vermoeiende dag gegeten bij Time for Lime, een gaaf fusioncooking restaurant waar ook kooklessen worden gegeven. Het eten alsook de Sangsom-cola's gingen er goed in (Sangsom = Thaise bruine rum = errug lekker!).

Onze laatste dag op Ko Lanta werd er een van weinig activiteit: (voorzichtig) bruinen op het strand, wat baantjes trekken in de warme zee om vervolgens de schaduw weer op te zoeken met een goed boek! 's Avonds om ons redelijk decadente verblijf op dit ontspannen eiland te beeindigen wezen eten bij Red Snapper, weer zo'n luxe restaurant met een Nederlandse eigenaresse. Het salades waren uiteraard heerlijk en er werd wederom koffie gezet van versgemalen bonen, uniek.

De volgende ochtend zwaaiden we de luxe vaarwel en maakten ons op voor de lange reis naar Maleisiё...

Liefs,

Marlies & Mayo